Agenda 2030 i związane z nią cele zrównoważonego rozwoju były próbą stworzenia wspólnego języka dla polityki globalnej w zakresie ubóstwa, zdrowia, edukacji, klimatu, równości i współpracy międzynarodowej. Ich siła polegała na szerokości – obejmowały zarówno kwestie społeczne, jak i środowiskowe oraz gospodarcze. Jednocześnie ta szerokość stała się źródłem trudności, bo realizacja wielu celów wymaga koordynacji między państwami, instytucjami i sektorem prywatnym na skali, która rzadko działa bez opóźnień i konfliktów interesów.
Zwolennicy Agendy 2030 wskazują, że bez wspólnego zestawu priorytetów świat jeszcze szybciej oddalałby się od rozwiązywania najpoważniejszych problemów cywilizacyjnych. Krytycy odpowiadają, że część celów pozostaje zbyt ogólna, słabo zakorzeniona w realnych narzędziach egzekwowania i często wykorzystywana bardziej symbolicznie niż operacyjnie. Nie oznacza to jednak, że idea jest bez znaczenia. Wręcz przeciwnie – Agenda 2030 stała się matrycą odniesienia dla ogromnej liczby strategii publicznych, raportów i projektów międzynarodowych.
AGENDA2030 pozostaje ważna, ponieważ pokazuje, jak trudne jest przełożenie szerokich wartości na praktykę polityczną i gospodarczą. Nawet jeśli część celów nie zostanie osiągnięta w wyznaczonym terminie, sama struktura tej agendy wpłynęła na sposób, w jaki instytucje myślą o zrównoważonym rozwoju. To nie tylko lista postulatów, ale także zapis globalnych ambicji i ograniczeń współczesnego systemu międzynarodowego.