Gospodarka dobrostanu to propozycja przesunięcia celów polityki ekonomicznej z samego wzrostu na jakość życia, zdrowie, bezpieczeństwo społeczne i trwałość środowiskową. WELLBECO rozwija intuicję podobną do indeksów szczęścia, ale idzie krok dalej, sugerując, że całe projektowanie budżetu, usług publicznych i inwestycji powinno być oceniane przez pryzmat wpływu na dobrostan obywateli. To oznacza odejście od myślenia, w którym wzrost jest celem samym w sobie, a sprawy społeczne i zdrowotne stanowią jedynie efekty uboczne.
Zwolennicy tego podejścia wskazują, że klasyczne wskaźniki nie pokazują kosztów przemęczenia, kryzysów psychicznych, niepewności mieszkaniowej czy degradacji środowiska. Krytycy odpowiadają, że dobrostan jest pojęciem zbyt szerokim i podatnym na arbitralną interpretację, by mógł stać się podstawą twardej polityki fiskalnej i gospodarczej. Jednocześnie rosnąca liczba kryzysów pokazuje, że sam wzrost nie gwarantuje poczucia bezpieczeństwa ani trwałości społecznej. Stąd coraz większe zainteresowanie modelami, które szerzej definiują sukces wspólnoty.
WELLBECO to ważny sygnał zmiany w myśleniu o ekonomii. Nawet jeśli nie zastąpi całkowicie klasycznych narzędzi, może wpływać na priorytety budżetowe, politykę miejską, ochronę zdrowia i edukację. W świecie przeciążonym niepewnością gospodarczą i społeczną gospodarka dobrostanu staje się nie tylko teorią, ale próbą odpowiedzi na pytanie, jak projektować rozwój, by był rzeczywiście odczuwalny przez ludzi.