Cyfrowy pakt ONZ to próba uporządkowania globalnej debaty o zarządzaniu internetem, danymi, sztuczną inteligencją i nierównościami cyfrowymi. W świecie, w którym infrastruktura sieciowa i platformy cyfrowe mają coraz większy wpływ na politykę, gospodarkę i prawa człowieka, rośnie potrzeba wspólnych zasad działania ponad granicami państw. DIGCOMPACT ma ambicję stworzyć ramy dla bardziej inkluzywnej, bezpiecznej i odpowiedzialnej cyfrowej przestrzeni globalnej.
Problem polega na tym, że interesy państw, firm technologicznych i społeczeństw obywatelskich są często rozbieżne. To, co dla jednych jest kwestią bezpieczeństwa, dla innych może oznaczać cenzurę, ograniczenie konkurencji albo utrwalanie zależności technologicznych. Zwolennicy paktu twierdzą, że bez wspólnego minimum norm świat cyfrowy będzie coraz bardziej chaotyczny i podatny na koncentrację władzy. Krytycy przypominają jednak, że organizacje międzynarodowe często mają problem z przekuwaniem szerokich deklaracji w realne mechanizmy egzekwowania.
DIGCOMPACT jest ważny, bo pokazuje rosnącą świadomość, że cyfrowy porządek świata nie może być kształtowany wyłącznie przez rynek albo jednostronne działania państw. Nawet jeśli rezultaty będą stopniowe, sam proces negocjowania wspólnych zasad ma znaczenie strategiczne. To debata o tym, czy cyfrowa przyszłość ma być zdominowana przez siłę technologicznych bloków, czy też przez bardziej wielostronne reguły współpracy.