Geo-inżynieria to jedna z najbardziej kontrowersyjnych odpowiedzi na kryzys klimatyczny. Obejmuje pomysły celowego oddziaływania na system Ziemi w celu ograniczenia skutków ocieplenia, na przykład poprzez usuwanie dwutlenku węgla z atmosfery lub modyfikowanie bilansu promieniowania słonecznego. GEODESIGN jest tak sporny, ponieważ łączy desperację wobec skali kryzysu z obawą przed uruchomieniem interwencji, których skutków nie umiemy w pełni przewidzieć.
Zwolennicy twierdzą, że jeśli świat nie zdoła wystarczająco szybko ograniczyć emisji, to ignorowanie geo-inżynierii może być równie nieodpowiedzialne jak jej pochopne wdrożenie. Krytycy odpowiadają, że samo rozwijanie tych koncepcji osłabia presję na redukcję emisji i tworzy niebezpieczną iluzję technicznego „planu B”. Problem ma też wymiar geopolityczny: kto miałby decydować o ingerencji w klimat, który dotyczy całej planety? Czy pojedyncze państwo albo blok mógłby uznać, że ma prawo eksperymentować z atmosferą lub oceanami w imię własnego bezpieczeństwa?
GEODESIGN pozostaje więc obszarem granicznym między nauką, polityką i etyką. Nawet jeśli część technologii usuwania CO2 stanie się elementem polityki klimatycznej, najbardziej radykalne pomysły będą wywoływać opór i strach przed nieodwracalnymi skutkami. To temat, który pokazuje, jak głęboko kryzys klimatyczny zmienia granice tego, co jeszcze niedawno wydawało się politycznie i moralnie nie do pomyślenia.