Inkluzja finansowa oznacza dążenie do tego, aby jak największa część społeczeństwa miała realny dostęp do podstawowych usług finansowych: rachunku, płatności, oszczędzania, kredytu i narzędzi zabezpieczenia. W wielu państwach nadal istnieją grupy, które z różnych powodów pozostają poza formalnym systemem finansowym. Mogą to być osoby o niestabilnych dochodach, mieszkańcy obszarów słabiej obsługiwanych, migranci lub ludzie wykluczeni cyfrowo. FININCL stał się więc ważnym punktem odniesienia dla polityki społecznej, bankowości i nowych technologii.
Zwolennicy strategii inkluzyjnych wskazują, że dostęp do usług finansowych wzmacnia samodzielność gospodarczą i ogranicza zależność od nieformalnych, często kosztownych lub niebezpiecznych mechanizmów pożyczania i przechowywania wartości. Krytycy przypominają jednak, że sama „dostępność” nie wystarczy, jeśli usługi są zbyt drogie, skomplikowane lub oparte na agresywnych praktykach scoringowych. Włączenie do systemu nie może oznaczać automatycznego narażenia na nowe formy zadłużenia, opłat czy nadzoru transakcyjnego.
FININCL jest więc tematem łączącym finanse, politykę społeczną i cyfrową infrastrukturę. W dobrze zaprojektowanym modelu inkluzja finansowa może wzmacniać stabilność gospodarstw domowych i wspierać rozwój lokalny. W źle zaprojektowanym stanie się jedynie hasłem przykrywającym rozszerzenie rynku na grupy szczególnie podatne. Dlatego strategia inkluzji musi być oceniana nie przez liczbę otwartych rachunków, lecz przez rzeczywistą jakość i bezpieczeństwo dostępu do usług.