Zarządzanie zgodami stało się jednym z podstawowych mechanizmów porządkowania relacji między użytkownikiem a systemem przetwarzającym dane. W teorii zgoda ma być świadoma, dobrowolna, konkretna i odwoływalna. W praktyce wielu użytkowników doświadcza jej jako serii irytujących komunikatów, które częściej wymuszają kliknięcie niż realnie informują. CONSENT pokazuje więc rozdźwięk między prawną ideą kontroli nad danymi a faktycznym doświadczeniem korzystania z usług cyfrowych.
Problem polega na tym, że sama formalna zgoda nie gwarantuje równowagi sił. Użytkownik często akceptuje warunki w sytuacji asymetrii wiedzy, czasu i pozycji negocjacyjnej. Dlatego coraz częściej pojawia się krytyka „przemysłu zgód”, w którym zgodność z przepisami nie przekłada się na realne zrozumienie i autonomię. Jednocześnie rezygnacja z modelu zgody bez alternatywy byłaby ryzykowna, bo pozostawiłaby jeszcze mniej narzędzi kontroli po stronie obywatela.
CONSENT pozostaje kluczowym tematem polityki danych, ponieważ dotyczy podstawowego pytania: czy człowiek rzeczywiście panuje nad tym, co dzieje się z jego informacjami. Lepsze zarządzanie zgodami wymaga nie tylko poprawy interfejsów, ale także ograniczenia nadużywania samej zgody jako uniwersalnego usprawiedliwienia dla każdego procesu przetwarzania. To spór o realną, a nie jedynie pozorną, podmiotowość użytkownika.