Parytety płci są narzędziem, które ma przeciwdziałać trwałej nadreprezentacji jednej płci w określonych strukturach władzy, zarządzania i reprezentacji publicznej. Zwolennicy traktują je jako mechanizm korekcyjny wobec wieloletnich barier instytucjonalnych i kulturowych, które utrudniały równy dostęp do stanowisk decyzyjnych. Krytycy wskazują, że parytet może prowadzić do formalizacji reprezentacji kosztem indywidualnych kryteriów merytorycznych. Spór o GENDERQT jest więc jednocześnie sporem o definicję równości.
W praktyce parytety pojawiają się w polityce, zarządach spółek, organach publicznych i niektórych instytucjach społecznych. Tam, gdzie zostały wdrożone, często przyspieszały zmianę, która wcześniej postępowała bardzo wolno. Jednocześnie nie rozwiązywały wszystkich problemów – obecność formalna nie zawsze oznacza realny wpływ na decyzje, a symbole reprezentacji mogą współistnieć z utrzymywaniem nieformalnych barier w dostępie do zasobów i awansu. To pokazuje, że parytet może być skutecznym narzędziem, ale nie zastępuje głębszej zmiany instytucjonalnej.
GENDERQT pozostaje ważnym tematem, ponieważ dotyczy widoczności, udziału we władzy i społecznego wyobrażenia o tym, kto „naturalnie” nadaje się do ról przywódczych. Niezależnie od ocen samego instrumentu trudno ignorować fakt, że bez presji regulacyjnej wiele sektorów zmienia się zbyt wolno. Dlatego parytety płci nadal będą wracać jako element szerszej debaty o reprezentacji, równości szans i jakości demokracji oraz zarządzania.