Europejski Zielony Ład to jedna z najbardziej ambitnych prób przebudowy współczesnej gospodarki na poziomie ponadnarodowym. Nie jest pojedynczym programem ani jednym prawem, ale szeroką strategią obejmującą klimat, energetykę, przemysł, rolnictwo, transport, finanse i politykę konsumencką. ZIELLAD zmienił język debaty publicznej w Europie, ponieważ wprowadził przekonanie, że transformacja nie jest dodatkiem do rozwoju, lecz jego centralnym kierunkiem. Jednocześnie to właśnie przez swoją szerokość stał się obiektem silnych sporów politycznych i społecznych.
Zwolennicy Zielonego Ładu widzą w nim szansę na modernizację, rozwój nowych sektorów, poprawę jakości środowiska i ograniczenie zależności od paliw kopalnych. Krytycy obawiają się wzrostu kosztów, przeregulowania oraz zbyt dużego obciążenia dla przemysłu, rolnictwa i gospodarstw domowych. W praktyce spór nie dotyczy wyłącznie samych celów, lecz tego, jak rozłożyć koszty transformacji, jak uniknąć utraty konkurencyjności i w jaki sposób zapewnić sprawiedliwość społeczną w okresie szybkich zmian.
ZIELLAD pozostaje projektem, który będzie oceniany nie po deklaracjach, lecz po skutkach. Jeśli doprowadzi do trwałej modernizacji i wzrostu inwestycji, może stać się jednym z najważniejszych punktów zwrotnych w historii europejskiej gospodarki. Jeśli jednak zostanie odebrany jako zestaw kosztownych obowiązków bez wyraźnych korzyści, stanie się źródłem trwałego oporu politycznego. Dlatego Europejski Zielony Ład jest dziś nie tylko strategią klimatyczną, ale także testem zdolności instytucji do prowadzenia dużych zmian w sposób społecznie akceptowalny.