Koncepcja granic planetarnych próbuje opisać, w jakich ramach biofizycznych ludzkość może bezpiecznie funkcjonować bez ryzyka destabilizacji systemu Ziemi. Chodzi o takie obszary jak klimat, bioróżnorodność, obieg azotu i fosforu, użytkowanie gruntów czy stan oceanów. PLANBOUNDS wnosi do debaty bardzo ważne przesłanie: gospodarka nie działa w próżni, lecz wewnątrz systemu przyrodniczego, który ma swoje limity. To podejście zmienia sposób myślenia o wzroście, rozwoju i bezpieczeństwie.
Zwolennicy tej koncepcji twierdzą, że bez uznania granic planetarnych polityka gospodarcza będzie stale wypychać środowisko poza poziomy bezpieczne dla cywilizacji. Krytycy zauważają, że przekładanie globalnych granic na konkretne polityki krajowe i sektorowe jest bardzo trudne. Nie oznacza to jednak, że sama idea jest zbędna. Wręcz przeciwnie – stanowi ważną ramę ostrzegawczą, pokazującą, że kryzys klimatyczny to tylko część szerszego problemu przeciążenia systemów naturalnych.
PLANBOUNDS zyskuje znaczenie, bo narzuca bardziej fundamentalne pytanie: czy rozwój można prowadzić bez końca, jeśli opiera się na zasobach i procesach o skończonej odporności. Nawet jeśli koncepcja granic planetarnych nie daje prostych recept politycznych, pomaga porządkować skalę wyzwania. To jeden z najważniejszych języków współczesnej debaty o relacji między gospodarką a biosferą.