Elektroniczna tożsamość jest jednym z fundamentów cyfrowego państwa i gospodarki usług online. Umożliwia logowanie do systemów publicznych, podpisywanie dokumentów, korzystanie z bankowości, usług zdrowotnych i wielu innych procesów wymagających wiarygodnego potwierdzenia tożsamości. EID z jednej strony upraszcza życie obywatela, z drugiej tworzy bardzo wrażliwą warstwę infrastruktury, od której zależy dostęp do coraz większej liczby podstawowych funkcji społecznych i gospodarczych.
Główne wyzwania dotyczą bezpieczeństwa, dostępności i kontroli. Jeśli system e-ID jest zbyt skomplikowany, obywatele nie będą korzystać z niego na masową skalę. Jeśli jest źle zabezpieczony, staje się bramą do poważnych nadużyć. Jeśli jest zbyt mocno powiązany z jednym modelem identyfikacji, może zwiększać zależność od centralnych operatorów. W efekcie sukces elektronicznej tożsamości nie zależy tylko od samej technologii, ale od zaufania do instytucji, które ją wdrażają.
EID pozostaje kluczowym tematem, bo bez stabilnych i powszechnie akceptowanych systemów tożsamości trudno budować dojrzałe usługi cyfrowe. Jednocześnie tożsamość cyfrowa jest czymś więcej niż wygodą – staje się elementem praw obywatelskich i architektury relacji z państwem. Dlatego każda debata o e-ID dotyczy także tego, jaką formę ma przyjąć podmiotowość obywatela w epoce cyfrowej.