Zdecentralizowane identyfikatory są próbą stworzenia modelu tożsamości cyfrowej mniej zależnego od pojedynczych dostawców i centralnych rejestrów. W założeniu użytkownik ma większą kontrolę nad własnymi poświadczeniami i nad tym, komu oraz w jakim zakresie je udostępnia. DID wyrasta z krytyki współczesnych systemów logowania i identyfikacji, w których ogromna część relacji cyfrowych jest pośredniczona przez kilka wielkich platform lub centralnych operatorów.
Zwolennicy tego podejścia podkreślają zalety interoperacyjności, większej autonomii użytkownika i ograniczenia nadmiernej centralizacji. Krytycy przypominają jednak, że decentralizacja nie rozwiązuje automatycznie problemów użyteczności, bezpieczeństwa i odpowiedzialności. Użytkownicy nie zawsze chcą lub potrafią samodzielnie zarządzać złożonymi mechanizmami tożsamości, a ekosystem bez silnych standardów łatwo może się rozpaść na konkurujące ze sobą wyspy technologiczne.
DID pozostaje ważnym kierunkiem rozwoju, bo pokazuje alternatywę wobec modelu, w którym tożsamość cyfrowa jest zamknięta w kilku dominujących systemach. Nawet jeśli pełna decentralizacja okaże się trudna, idee stojące za tym podejściem mogą wpłynąć na przyszłe standardy prywatności, portfeli tożsamości i selektywnego ujawniania danych. To debata o tym, czy tożsamość online może być bardziej podmiotowa i mniej zależna od jednego centrum kontroli.