Digital Services Act ma uporządkować odpowiedzialność platform internetowych za treści, ryzyka systemowe i sposób działania wobec użytkowników. DSA nie sprowadza się do prostego pytania o moderację. Dotyczy także reklam, przejrzystości algorytmów rekomendacyjnych, procedur zgłaszania naruszeń, ochrony użytkowników i obowiązków największych platform o znaczeniu systemowym. W praktyce to próba zaktualizowania zasad internetu do rzeczywistości, w której platformy pełnią rolę głównych pośredników informacji, handlu i komunikacji.
Zwolennicy wskazują, że bez takich ram odpowiedzialność platform pozostaje zbyt rozmyta, a użytkownik ma za mało wiedzy o tym, dlaczego widzi dane treści lub reklamy. Krytycy obawiają się, że część obowiązków może prowadzić do nadmiernej ostrożności platform i usuwania treści na zapas, z obawy przed sankcjami. W tle pozostaje więc stałe napięcie między bezpieczeństwem użytkowników a ochroną wolności wypowiedzi oraz otwartości debaty.
DSA jest jedną z najważniejszych regulacji nowego porządku cyfrowego, bo dotyczy samego środka życia online. To nie tylko zestaw procedur, ale także sygnał, że platformy nie będą mogły dłużej zasłaniać się neutralnością infrastrukturalną, gdy skala ich wpływu jest systemowa. Właśnie dlatego temat DSA będzie wyznaczał kierunek sporów o odpowiedzialność internetu jeszcze przez wiele lat.