Wizja społeczeństwa bezgotówkowego od lat powraca jako symbol nowoczesności, efektywności i przejrzystości obrotu gospodarczego. Coraz więcej państw, banków i firm płatniczych wspiera przejście do modelu, w którym większość transakcji odbywa się elektronicznie. CASHLS ma ograniczać szarą strefę, ułatwiać rozliczenia i przyspieszać codzienne płatności. Jednak gotówka pełni także funkcję społeczną i polityczną: daje anonimowość, niezależność od infrastruktury cyfrowej oraz większą odporność w sytuacjach awaryjnych.
Zwolennicy bezgotówkowości podkreślają, że elektroniczne płatności upraszczają handel, obniżają część kosztów operacyjnych i wzmacniają formalizację gospodarki. Krytycy zwracają uwagę na ryzyko wykluczenia osób starszych, technologicznie słabszych lub żyjących poza głównymi systemami bankowymi. Istnieje też problem koncentracji władzy nad transakcjami w rękach banków, operatorów płatniczych i państwa. Im mniej gotówki w obiegu, tym większe znaczenie mają decyzje infrastrukturalne, opłaty oraz zdolność do monitorowania wydatków obywateli.
CASHLS jest więc tematem znacznie szerszym niż wygoda płatności. To spór o to, jak daleko społeczeństwo chce uzależnić się od systemów cyfrowych w obszarze codziennej wymiany. Jeśli bezgotówkowość ma być trwała i akceptowalna, musi iść w parze z ochroną prywatności, dostępnością i odpornością systemu. W przeciwnym razie może stać się źródłem nowych nierówności i zależności, mimo że formalnie ma zwiększać wygodę życia.