Media syntetyczne i deepfake zmieniły skalę problemu wiarygodności obrazu, dźwięku i tożsamości w sieci. Jeszcze niedawno większość odbiorców zakładała, że nagranie wideo albo zapis głosu stanowi mocny dowód autentyczności. Dziś ta pewność została osłabiona przez narzędzia, które pozwalają tworzyć przekonujące imitacje bez ogromnych kosztów i specjalistycznego zaplecza. SYNMEDIA stało się więc jednym z kluczowych tematów dla regulatorów, platform, mediów i odbiorców informacji.
Zwolennicy mocniejszych regulacji twierdzą, że bez szybkiego działania media syntetyczne podważą zaufanie do informacji, procedur demokratycznych i ochrony wizerunku. Krytycy ostrzegają, że zbyt szerokie przepisy mogą uderzyć także w legalne wykorzystanie generatywnych technologii w sztuce, edukacji, rozrywce i marketingu. Dlatego główne pytanie nie brzmi, czy regulować, lecz jak odróżnić oszustwo, manipulację i szkodliwe podszywanie się od dozwolonej twórczości lub satyry.
Najbardziej prawdopodobny kierunek to połączenie obowiązku oznaczania, odpowiedzialności platform i narzędzi wykrywania manipulacji. Nie rozwiąże to całkowicie problemu, ale może ograniczyć skalę nadużyć. SYNMEDIA pozostanie jednak obszarem trwałego napięcia, bo technologia generowania będzie rozwijała się równie szybko jak mechanizmy kontroli. W efekcie spór o deepfake stanie się jednym z najważniejszych elementów szerszej walki o zaufanie do treści cyfrowych.