Automatyzacja administracji publicznej jest przedstawiana jako sposób na przyspieszenie obsługi obywateli, ograniczenie kosztów i zwiększenie przejrzystości państwa. EGOV obejmuje cyfrowe obiegi dokumentów, automatyczne weryfikacje, systemy wspierające decyzje urzędników oraz integrację rejestrów publicznych. Dla obywateli najważniejsze są zwykle prostsze procedury i mniejsza liczba formalności. Dla państwa kluczowe znaczenie ma zdolność do szybszego działania, lepszego wykorzystania danych i poprawy jakości usług publicznych.
Zwolennicy cyfrowej administracji wskazują, że dobrze zaprojektowane systemy mogą skracać kolejki, ograniczać uznaniowość i poprawiać przewidywalność procesów. Krytycy zwracają uwagę, że automatyzacja nie zawsze usuwa biurokrację, a czasem jedynie przenosi ją do źle zaprojektowanych formularzy, nieczytelnych interfejsów i sztywnych procedur cyfrowych. Pojawia się także problem wykluczenia osób mniej biegłych cyfrowo oraz pytanie o odpowiedzialność za błędne decyzje podejmowane przy wsparciu systemów analitycznych.
EGOV będzie miał sens tylko wtedy, gdy technologia poprawi realne doświadczenie obywatela, a nie stanie się nową warstwą formalizmu. Kluczowe są prostota, interoperacyjność i zachowanie prawa do odwołania od decyzji. W przeciwnym razie cyfryzacja administracji może wzmocnić dystans między instytucją a człowiekiem. Dlatego automatyzacja sektora publicznego pozostaje ważnym testem tego, czy państwo potrafi wykorzystywać technologię do budowania zaufania, a nie tylko do zwiększania własnej sprawności operacyjnej.