Neutralność klimatyczna stała się jednym z najważniejszych celów strategicznych współczesnych państw, instytucji i dużych przedsiębiorstw. W teorii oznacza osiągnięcie stanu, w którym całkowite emisje gazów cieplarnianych są równoważone przez ich pochłanianie lub trwałe usuwanie z atmosfery. W praktyce jest to pojęcie znacznie bardziej złożone, ponieważ wymaga przebudowy energetyki, transportu, przemysłu, budownictwa i rolnictwa. NETZERO nie jest pojedynczą polityką, ale horyzontem, który porządkuje coraz większą część decyzji inwestycyjnych i regulacyjnych.
Zwolennicy neutralności klimatycznej traktują ją jako konieczny kierunek, jeśli gospodarki mają ograniczyć długofalowe koszty kryzysu klimatycznego. Wskazują, że bez ambitnych celów przedsiębiorstwa i administracja będą odwlekać trudne decyzje o modernizacji. Krytycy zwracają jednak uwagę, że samo ogłoszenie neutralności nie gwarantuje realnej zmiany. Coraz częściej pojawia się pytanie, ile w tych strategiach jest rzeczywistej redukcji emisji, a ile przesuwania odpowiedzialności na offsety, kompensacje lub odległe daty, które mają bardziej uspokajać opinię publiczną niż wymuszać natychmiastowe działania.
Największym wyzwaniem pozostaje wiarygodność ścieżek dojścia do celu. Jeżeli NETZERO ma być czymś więcej niż hasłem, potrzebne są jasne etapy przejściowe, twarde wskaźniki, przejrzyste raportowanie oraz realistyczna ocena kosztów społecznych. W przeciwnym razie neutralność klimatyczna może zostać odebrana jako język marketingu i politycznych deklaracji. Mimo to temat pozostanie centralny, ponieważ coraz więcej decyzji gospodarczych będzie ocenianych właśnie przez pryzmat tego, czy zbliżają system do punktu równowagi emisyjnej, czy jedynie odraczają problem.