CBAM, czyli mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji, jest jednym z najbardziej ambitnych instrumentów europejskiej polityki klimatycznej. Jego celem jest ograniczenie zjawiska przenoszenia produkcji do państw o łagodniejszych normach środowiskowych i ochrona konkurencyjności firm działających w bardziej wymagającym otoczeniu regulacyjnym. W praktyce oznacza to próbę połączenia polityki przemysłowej, klimatycznej i handlowej w jednym narzędziu, co od razu nadaje mu bardzo duże znaczenie geopolityczne.
Zwolennicy CBAM podkreślają, że bez takiego mechanizmu wysokie koszty emisji w Europie mogłyby osłabić lokalny przemysł, nie przynosząc realnej redukcji globalnych emisji. Według tej logiki importowane towary powinny odzwierciedlać podobne obciążenie klimatyczne jak produkcja krajowa. Krytycy ostrzegają jednak, że rozwiązanie może prowadzić do napięć handlowych, wzrostu cen i komplikacji administracyjnych, zwłaszcza dla firm działających w międzynarodowych łańcuchach dostaw. Wątpliwości budzi także sposób mierzenia śladu emisyjnego i egzekwowania zgodności danych.
Znaczenie CBAM wykracza więc daleko poza techniczne raportowanie emisji. To test dla zdolności państw do prowadzenia twardej polityki klimatycznej bez utraty wpływu na handel i rozwój przemysłu. Mechanizm będzie miał sens tylko wtedy, gdy pozostanie przewidywalny, wiarygodny i możliwy do wdrożenia na dużą skalę. Dlatego temat CBAM pozostanie jednym z głównych pól sporu o to, jak w praktyce łączyć ambicje klimatyczne z interesem gospodarczym.